Een druilerige dag met een gouden muzikaal randje

Een uitje van bewoners, begeleiders, vrijwilligers en mantelzorgers van Nobama Care naar het zevende Verwenconcert in Parkstad Limburg Theater laat zien hoe krachtig muziek kan zijn. Het opent harten, verbindt mensen en creëert herinneringen die blijven voelen, ook als ze niet altijd meer worden onthouden. Onze collega’s nemen je mee tijdens deze druiligere dag buiten, maar binnen een bijzonder mooie middag.

Verwenconcert voor bewoners en mantelzorgers
Het is zichtbaar herfst. De stoep kleurt in warme tinten door de gevallen bladeren en de regen geeft alles een zachte glans. Is dit wat men een sombere dag noemt? Voor velen zeker niet. Voor hen is dit een dag om nooit meer te vergeten, want vandaag is het de Dag van het Verwenconcert.

Een dag waarop plezier op de voorgrond staat. De organisatieleden staan klaar, ieder in zijn eigen rol, herkenbaar gekleed in het zwart met een speciaal T-shirt. Goed georganiseerd lopen we naar onze plek. We maken grapjes dat we op weg zijn naar een geheime missie, praten via een denkbeeldig oortje en geven elkaar zogenaamd orders door. Met een strak gezicht nemen we onze ‘uiterst serieuze’ posities in. Zoals gezegd: plezier staat vandaag centraal — ook voor ons.

Langzaam druppelen de eerste bezoekers binnen. Met oprechte aandacht voor iedereen worden zij warm en liefdevol ontvangen en naar hun plek begeleid. De één begint met een kopje koffie, de ander maakt nog even een praatje voordat hij of zij plaatsneemt. Alles verloopt soepel en volgens plan. Voorafgaand aan het eerste muziekstuk worden we meegenomen in wat de middag zal brengen, en dan barst het los. Muzieknoten vullen de zaal. Er wordt gesjoenkeld, geklapt, gelachen en uit volle borst meegezongen. Iedereen doet mee.

Muziek verbindt
Met een hart vol liefde kijken we naar wat er gebeurt. We zitten samen in een bubbel van plezier. Even zijn we er allemaal gewoon als mens. Geen zieke mensen, geen mantelzorgers, geen diagnoses. Geen dementie, geen hersenaandoeningen, geen overbelaste dochters of bezorgde buren. Alleen mensen die genieten van Bart Storcken, zijn vijfkoppig combo en speciale gast Beppie Kraft. We zoeken oogcontact met elkaar en zien hetzelfde terug: hier staat de mens centraal, niet de ziekte of de rol. Dit is verbinding in haar puurste vorm.

Het concert wordt afgesloten met een kopje koffie en een stukje gebak. Bart en Beppie bewegen zich ondertussen door de zaal en nemen alle tijd voor dat ene bijzondere moment: een foto van moeder en dochter, man en vrouw, oma en kleindochter, moeder en zoon. Want wie wil er nu niet met Beppie Kraft op de foto?

Ik sta op het trapje en kijk om me heen. Wie is hier eigenlijk de mantelzorger? Is het de dochter die haar moeder dit zo gunt, of is het de moeder die haar dochter ziet genieten dankzij haar eigen geluk? Geven en nemen zijn vandaag perfect in balans. Zo hoorden we om ons heen: “Ik ben hier met mijn oma. En ik met mijn vrouw. Ik was weer eens op stap met mijn buurman. En ik met mijn zoon.”

De familiaire band voelt even weer zoals het ooit was. Begrippen als mantelzorger en dementie verdwijnen naar de achtergrond. We zijn simpelweg mensen die het verschil maken in elkaars dag. Dankbaar dat wij hieraan mochten bijdragen, nemen we afscheid. Iedereen gaat naar huis met een zak vol geluksmomentjes.

Met dank aan auteur: Angelina Snoekx